Piper L-4 Grasshopper – Foto's &Video

pijper ontwikkelde een militaire variant ("Alles wat we moesten doen," Bill Jr. wordt geciteerd als zeggend, "was verf de Cub olijf drab om een militair vliegtuig te produceren"), verschillend aangewezen als de O-59 (1941), L-4 (na april 1942) en NE (U.S. Navy). de L-4 Sprinkhaan was mechanisch identiek aan de J-3 civiele Cub, maar onderscheidde zich door het gebruik van een plexiglas kaskoepelraam en achterruiten voor een beter zicht, net als de Taylorcraft L-2 en Aeronca L-3 die ook in gebruik waren bij de Amerikaanse strijdkrachten. De L-4 had een topsnelheid van 137 km/u, een kruissnelheid van 121 km/u, een serviceplafond van 3658 mph, een stalsnelheid van 61 km/u, een uithoudingsvermogen van drie uur en een bereik van 36 km/u. Ongeveer 5.413 L-4's werden geproduceerd voor Amerikaanse strijdkrachten, waaronder 250 gebouwd voor de Amerikaanse marine onder contract als de NE-1 en NE-2.

Bron: Piper L-4 Sprinkhaan op Wikipedia

De Piper L-4 Sprinkhaan was a light aircraft used by the US Army Air Forces during World War II for various roles such as reconnaissance, artillery spotting, liaison and courier service. It was derived from the civilian Piper J3 Cub, a popular and simple design that had good low-speed handling and short-field performance. The Grasshopper had a Continental O-170 engine that produced 65 horsepower, and could fly at a maximum speed of 85 mph and a range of 190 miles.
De Sprinkhaan was een van de meest gebruikte lichte vliegtuigen van de oorlog, met bijna 6.000 eenheden aangeschaft door de USAAF. Sommige Grasshoppers werden aangepast met bazooka's of raketten om vijandelijke tanks en voertuigen aan te vallen, waardoor ze de bijnaam "Rosie the Rocketeer" kregen. De Grasshopper was ook betrokken bij de geallieerde invasie van Noord-Afrika in 1942, waar het waardevolle ondersteuning bood aan de grondtroepen. De Piper L-4 Grasshopper was een veelzijdig en betrouwbaar vliegtuig dat zijn waarde bewees in vele oorlogstheaters.