Republic RC-3 Seabee – Foto's &Video's

De Republiek RC-3 Seabee is een volledig metalen amfibisch sportvliegtuig ontworpen door Percival Spencer en vervaardigd door de Republic Aircraft Corporation.

Bron: Republic RC-3 Seabee op Wikipedia

De Republiek RC-3 Seabee is een amfibisch vliegtuig met vier zitplaatsen dat eind jaren 1940 werd ontworpen en geproduceerd door de Republic Aircraft Corporation. Het was een van de eerste vliegtuigen met een volledig metalen constructie, een eenmotorige pusherconfiguratie en een intrekbaar landingsgestel. De Seabee was bedoeld om privépiloten, zakenmensen en sporters aan te spreken die een veelzijdig en gemakkelijk te besturen vliegtuig wilden dat vanaf land of water kon opereren.
De Seabee is ontwikkeld op basis van de Republic RC-1 Thunderbolt Amphibian, een prototype dat in 1944 werd getest. De RC-1 had een conventioneel staartwiellandingsgestel en een tractorpropeller, maar bleek ondermaats en onstabiel te zijn. Republic herontwierp het vliegtuig met een driewielig landingsgestel en een duwpropeller, en vergrootte ook de cabine en de spanwijdte. Het resultaat was de RC-3 Seabee, die op 1 december 1945 zijn eerste vlucht maakte.
De Seabee ontving zijn typecertificaat van de Civil Aeronautics Administration (CAA) in augustus 1946 en de productie begon kort daarna. Republic ontving meer dan 1.800 bestellingen voor de Seabee, maar vanwege de naoorlogse economische omstandigheden en concurrentie van andere vliegtuigfabrikanten werden er slechts 1.060 exemplaren geleverd voordat de productie in 1948 stopte. De Seabee werd in 1947 verkocht voor $ 9,000, wat destijds als duur werd beschouwd.
De Zeebij werd aangedreven door een Franklin 6A8-215-B9F luchtgekoelde zescilindermotor die 215 pk produceerde. De motor was achter de cabine gemonteerd en dreef een driebladige Hartzell-propeller met regelbare spoed aan. De propeller kan worden geveerd om de luchtweerstand te verminderen in geval van motorstoring. De Seabee had een maximumsnelheid van 150 mph (240 km/h), een kruissnelheid van 120 mph (190 km/h) en een overtreksnelheid van 63 mph (101 km/h). Het had een bereik van 450 mijl (720 km) en een serviceplafond van 12.000 voet (3.700 m).
De Seabee had een hoogvleugelig eendekkerontwerp met een vrijdragende vleugel en een V-vormige staart. De vleugel had twee hoofdliggers en was bedekt met een huid van aluminiumlegering. De vleugel had ook elektrisch bediende kleppen en rolroeren met sleuven voor betere prestaties bij lage snelheden. De romp was van semi-monocoque constructie en had een gestroomlijnde vorm om de waterbestendigheid te verminderen. De romp had ook een grote cabinedeur aan de rechterkant en een bagageruimte aan de linkerkant.
De Seabee had een uniek landingsgestelsysteem waarmee hij vanaf land of water kon opereren. Het hoofdlandingsgestel bestond uit twee wielen die zich terugtrokken in de vleugelwortels. Het neuswiel trok zich terug in de neuskegel, die ook dienst deed als waterroer. Het landingsgestel kon in ongeveer zeven seconden worden in- of uitgeschoven door een elektromotor. De Seabee had ook een rompvormige bodem waardoor hij kon landen en opstijgen vanaf het water. De romp had twee hoofddrijvers en een staartdrijver voor stabiliteit.
De Seabee had een ruime cabine die plaats bood aan vier personen in twee rijen stoelen. De piloot zat aan de linkerkant van de eerste rij, terwijl de copiloot of passagier aan de rechterkant zat. De achterste rij had twee stoelen die konden worden neergeklapt om de bagageruimte te vergroten. De cabine had ramen aan alle kanten, waardoor de inzittenden goed zicht hadden. De cabine had ook verwarmings- en ventilatiesystemen, evenals een optionele radio en intercom.
De Seabee werd geprezen om zijn veelzijdigheid, eenvoud en veiligheidsvoorzieningen. Het kan voor verschillende doeleinden worden gebruikt, zoals persoonlijk vervoer, zakenreizen, recreatie, vissen, jagen, fotografie en reddingsmissies. Het kan ook worden aangepast met verschillende accessoires zoals ski's, drijvers, sproeibalken, gewasstrooiers en extra brandstoftanks. De Seabee was ook gemakkelijk te vliegen en te onderhouden, en vereiste slechts minimale training en onderhoud. Bovendien had de Seabee verschillende veiligheidsvoorzieningen, zoals een stevige constructie, een duwpropeller, een veerpropeller en een nooduitgangluik.
De Seabee had echter ook enkele nadelen en beperkingen. Het was relatief traag en zwaar in vergelijking met andere vliegtuigen in zijn klasse. Het presteerde ook slecht op grote hoogte en bij hoge temperaturen. Bovendien had de Seabee enkele ontwerpfouten, zoals een zwakke neuswielveer, een neiging tot bruinvissen op het water en een gebrek aan richtingsstabiliteit bij landingen.
Ondanks zijn tekortkomingen was de Seabee populair bij zijn eigenaren en enthousiastelingen die zijn unieke kenmerken en mogelijkheden op prijs stelden. Veel Seabees vliegen vandaag de dag nog steeds, dankzij de inspanningen van toegewijde eigenaren die hebben gerestaureerd en