Το βρετανικό Supermarine Spitfire αντιμετώπιζε αρκετές προκλήσεις μέχρι τα μέσα του 1942. Το ντεμπούτο του τρομερού Focke-Wulf Fw 190 στα τέλη του 1941 είχε προκαλέσει προβλήματα στις μοίρες μαχητικών της RAF που πετούσαν το τελευταίο Spitfire Mk Vb. Οι μηχανικοί της Rolls-Royce εργάζονταν ήδη σε μια νέα έκδοση του Merlin που ενσωματώνει έναν υπερσυμπιεστή δύο σταδίων. Ο συνδυασμός του βελτιωμένου μέρλιν και του αεροσκάφους Spitfire Mk VC σε σχεδιασμό "stop-gap" επέτρεψε στη RAF να πολεμήσει το Fw 190 επί ίσοις όροις. Σε μια δεύτερη ροή ανάπτυξης, η Supermarine εργαζόταν σε ένα βελτιωμένο, ενισχυμένο, αεροσκάφος Spitfire, το οποίο ενσωμάτωσε αρκετά νέα χαρακτηριστικά και σχεδιάστηκε για τους κινητήρες merlin 60 και 70 series. Αυτό το νέο αεροσκάφος αποτέλεσε αργότερα τη βάση για τα Spitfires που τροφοδοτούνταν από τη Rolls-Royce Griffon.
Μκ ΙΧ (τύπος 361):
BS456 UZ-Z of 306(Polish) Toruński Squadron, RAF Northolt, November 1942. A Spitfire IX converted from a Mk VC airframe. A teardrop shaped blister for a Coffman cartridge starter can be seen just behind the propeller. This aircraft carries a 30-gallon “slipper” drop tank under the fuselage.
In the early months of 1942, with the clear superiority of the Focke Wulf Fw 190 over the Spitfire VB, there was much pressure to get Spitfires into production using the new two-stage supercharged Merlin 61 engine. In September 1941 the Spitfire Mk III prototype N3297 had been converted by Rolls-Royce at their Hucknall plant to take a Merlin 60, which had been specifically designed for use in the Wellington Mk VI high altitude bomber.
Πηγή: Spitfire στη Βικιπαίδεια
