Airco DH.4 – Zdjęcia i wideo

Galeria zdjęć Airco DH.4, The Airco DH.4 was a British two-seat biplane day bomber of World War I. It was designed by Geoffrey de Havilland (hence “DH”) for Airco, and was the first British two-seat light day-bomber to have an effective defensive armament. It first flew in August 1916 and entered service with the Royal Flying Corps (RFC) in March 1917. The majority of DH.4s were actually built as general purpose two-seaters in the United States, for service with the American forces in France. The DH.4 was tried with several engines, of which the best was the 375 hp (280 kW) Rolls-Royce Eagle engine. Armament and ordnance for the aircraft consisted of one 0.303 in (7.7 mm) Vickers machine gun for the pilot and one 0.303 in (7.7 mm) Lewis gun on a Scarff ring mounting for the observer. Two 230 lb (100 kg) bombs or four 112 lb (51 kg) bombs could be carried. The DH.4 entered service on 6 March 1917 with No. 55 Squadron in France.

Źródła: Airco DH.4 na Wikipedii

Tthe Airco DH.4 był brytyjskim dwumiejscowym dwupłatowym bombowcem dziennym zaprojektowanym przez Geoffreya de Havillanda dla Airco podczas I wojny światowej. Był to pierwszy brytyjski dwumiejscowy lekki bombowiec dzienny zdolny do obrony.
Projekt i rozwój:
DH.4 miał konwencjonalną konstrukcję dwupłatowca ciągnika o konstrukcji drewnianej. Posiadał długi dziób, pierwotnie zaprojektowany z myślą o silniku Beardmore Halford Pullinger, ale modele produkcyjne były napędzane różnymi innymi silnikami, z których najbardziej udanym był Rolls-Royce Eagle VIII o mocy 375 KM. Dwuosobowa załoga siedziała w szeroko rozstawionych, otwartych kokpitach, ze zbiornikiem paliwa umieszczonym między nimi.
DH.4 był uzbrojony w strzelający do przodu karabin maszynowy Vickers dla pilota i jedno lub dwa działka Lewis na pierścieniu Scarff dla obserwatora. Mógł przenosić do czterech bomb o masie 112 funtów.
Historia operacyjna:
Tthe DH.4 Pierwszy lot odbył się w sierpniu 1916 roku, a 6 marca 1917 roku rozpoczął służbę w Royal Flying Corps we Francji. Okazał się popularny ze względu na swoją prędkość, prędkość wznoszenia, zwrotność i właściwości lotne.
Większość DH.4, ponad 4800 egzemplarzy, została wyprodukowana w Stanach Zjednoczonych dla Amerykańskich Sił Ekspedycyjnych, napędzana silnikiem Liberty L-12 o mocy 400 KM. Stały się one jedynymi samolotami zbudowanymi w USA, które brały udział w walkach podczas I wojny światowej.
After the war, surplus DH.4s were sold for civilian use, initiating early commercial passenger flights in Europe. They were also used by newly formed air forces worldwide and by the U.S. Post Office for air mail service until the late 1920s.
Samoloty, które przeżyły:
Prototyp zbudowanego przez Amerykanów DH.4 jest przechowywany w Narodowym Muzeum Lotnictwa i Przestrzeni Kosmicznej w Waszyngtonie. Do 1919 roku przeprowadzono na nim ponad 2600 eksperymentów, w tym ostatni lot pilota Orville'a Wrighta w 1918 roku.