Υπογεγραμμένη τεκμηρίωση Wydγουνίτβο Μιλιέντα le livre «T-70 – Wydawnictwo 270» .
Κατά τη διάρκεια του Ιανουαρίου του 1942, το γραφείο σχεδιασμού του A.A. Astrov, σχεδίασε αυτό το νέο άρμα μάχης για να αντικαταστήσει το T-60, του οποίου η δύναμη πυρός και η αδύναμη θωράκιση το περιόριζαν σε ρόλους αναγνώρισης και κάλυψης. Το άρμα Τ-70 emportait le canon de 45 mm conçu pour le T-50, son blindage augmentait, mais il pouvait encore être produit par des usines issues de l’industrie automobile.
Le châssis fut allongé, ce qui rendit nécessaire l’adjonction d’une nouvelle roue de route sur le train de roulement et la motorisation fut assurée par un groupage en tandem de deux moteurs GAZ-202 de 70 Cv, placé dans le côté droit de la caisse, le poste du conducteur et la tourelle occupant la gauche. Le résultat Τ-70 ήταν μια ισχυρή δεξαμενή που ήταν εύκολο να παραχθεί. Ωστόσο, το κύριο ελάττωμα των σοβιετικών ελαφρών δεξαμενών παρέμεινε, ο πυργίσκος ήταν μονοθέσιος και ο υπερφορτωμένος διοικητής αγωνίστηκε να εξυπηρετήσει αποτελεσματικά τον κύριο αρμενικό. Η παραγωγή ξεκίνησε παράλληλα με το T-60, στα εργοστάσια 37 και 38 του Γκόρκι και σύντομα αντικατέστησε το τελευταίο.
En septembre, le train de roulement fut renforcé, les chenilles s’élargirent à 300 mm, pour améliorer le comportement en terrain boueux et un an après, en septembre 1943, on monta un tamdem de GAZ-203 développant 85 CV, chacun donnant naissance à la variante A. La dernière tentative, d’amélioration du modèle, conçue elle aussi en 1943, sous le nom de T-80. La motorisation était assurée par deux moteurs GAZ-80 de 85 CV et le blindage était renforcé, la masse passait à 11,6 tonnes, seulement 75 exemplaires furent produits.
Πηγή: T-70 στη Βικιπαίδεια
